రాతిరి శివరాతిరి...

సలికాలం సివరాకరుకు వచ్చేత్తున్నా

నా మావ అలికిడి లేదాయే...

కుంపటిలా ఒళ్ళంతా మరిగిపోతున్నా

నా మావ జాడ లేదాయే...

గుండెల్లో గుబులు రేగుతున్నా

నా మావ సవ్వడి వినబడదాయే...

ఏ  చూరు కింద నక్కినాడో 

నా మాయదారి సిన్నోడు నా మనసే లాగేత్తున్నాడే...

లగ్గమొద్దురా మావా రారా అని నోరారా

తనివితీరా పిలిస్తే ఆగే అంటాడే...

సంకురాతిరి పోయి శివరాతిరి 

వస్తున్నా రావేందిరా మావా....

సంపెంగ పూలు వాడిపోనాయి

మల్లె మొగ్గలు వేళ మురిపాలతోడ రారా...

నెగడు...

 

ఎప్పుడో ఒక ఈల వేస్తూ 

ఒక వీచీ  వీయని సమీరంలా 

నన్నల్లుకు పోయే నా దొరా

నీ కోసం ఎన్ని వసంతాలు

ఎన్ని వాన రాత్రులు

ఎన్నెన్ని చలి నెగడులు 

మద్య వేచి వుండను

కాసింతయినా 

కనికరం లేని 

మనిసివాయె

తిడదామన్నా 

మనసు రాదాయె

యింక ఈ ఏల కాని ఏల

వొదిలి నేనాగలేను దొరా

కాసింత కారంగా 

గారంగా ఎదకు 

చేరువగా పలుక రావా!!